کانون سنگرسازان بیسنگر؛ در بحبوحهی عملیاتهای سرنوشتساز جنگ تحمیلی، حفظ و پشتیبانی از جزایر استراتژیک مجنون در منطقهی هور، به یکی از چالشبرانگیزترین ضرورتهای مهندسی جنگ بدل شد. تنها راه تدارکاتی مؤثر برای حفظ این جزایر، احداث یک جاده در دل باتلاقهای عمیق و بیپایان هور بود؛ جادهای که بعدها «جاده سیدالشهدا» نام گرفت.
این جاده که در دل هورالعظیم احداث شد، حدود ۱۴ کیلومتر طول داشت و در دل آبی با عمق ۲/۵ تا ۳ متر ساخته شد. عملیات احداث آن، نمادی از غیرت مهندسی جهادی و تبلور ایمان و تخصص در شرایطی نزدیک به محال بود. کامیونهای پر از خاک، شبانهروز در منطقهای حضور مییافتند که هدف ثابت دیدبانها و توپخانههای دشمن بعثی بود. رزمندگانی که زیر آتش خمپاره و توپ کار میکردند، در تمام ساعات روز و شب، حتی برای لحظهای از ادامهی کار تردید نکردند؛ چراکه میدانستند حیات رزمندگان در جزایر مجنون، در گرو این مسیر تدارکاتی است.
خاک مورد نیاز برای این جاده از معادنی در ۱۰ کیلومتری ساحل هور برداشت میشد و با زحمتی طاقتفرسا توسط کامیونهای مردمی به محل ساخت منتقل میگردید. هر کامیون برای هر بار سرویس، مسیری ۴۰ کیلومتری را در جادههایی ناهموار، خاکی، لغزنده و در بسیاری موارد گلآلود طی میکرد. نه وضعیت راه اجازه تعویض لاستیک میداد، نه وقت و مکان برای تعمیرات وجود داشت. با این حال، در مدت ۷۲ روز، جهادگران موفق شدند این پروژه را به سرانجام برسانند؛ پروژهای که در استانداردهای جهانی، نیاز به چند برابر این زمان داشت.
ساختار این جاده از منظر فنی نیز شگفتانگیز بود. خاکریزی در دل هور باعث میشد که سطح مقطع مسیر شبیه ذوزنقهای عظیم باشد: کف هور بهعنوان پایهی جاده، و سطح فوقانی با عرض ۱۷ متر برای عبور ماشینآلات و تجهیزات سنگین. از آنجا که ارتفاع جاده باید ۱/۵ متر بالاتر از سطح آب قرار میگرفت، و عمق هور نیز در بسیاری نقاط بیش از ۲/۵ متر بود، جاده عملاً بر بستری با ارتفاع ۴ متر ساخته شد. محاسبات ساده نشان میدهد که برای احداث چنین مسیری، بیش از یک میلیون متر مکعب خاک باید جابجا میشد؛ که رقمی حیرتانگیز در آن شرایط خاص بود.
این عملیات عظیم مهندسی، تنها با ایمان، شجاعت، نظم جهادی و مدیریت مردمی ممکن شد. جاده سیدالشهدا تجسمی از پیوند عقل و عشق و ایمان بود که در دل هور، بر پیکر آتش و آب، بر قامت غیرت و فداکاری استوار شد.
انتهای پیام/
